ԼայֆՀարաբերություն

Հասկանալ եւ ներել` ինչու են ձեզ դավաճանել

Դավաճանությունը հանգեցնում է հիասթափության այն մարդու համդեպ, ում դուք վստահում էիք։ Դա է պատճառը, որ վերապրել այն, և առավել ևս ներել, չափազանց դժվար է։ Բայց գուցե երբեմն անհրաժեշտ է հարաբերությունները պահպանելու համար։ Որպեսզի դա անեք, դուք պետք է նախ հասկանաք, դավաճանության պատճառը, – ասում է հոգեբանության դոկտոր Բարբարա Գրինբերգը։

Աշխատանքային տարիների ընթացքում ես խորհրդակցեցի շատ զույգերի հետ, որոնք անհավատարիմ էին եղել միմյանց նկատմամբ։ Սովորաբար երկու կողմերն էլ լրջորեն անհանգստանում էին: Ես հաճախ նկատում էի դավաճանողների խորը հուսահատությունը ու ընկճված վիճակը: Հաճախ նրանք խոստովանում էին, որ չէին սպասում նման քայլ իրենցից եւ չէին կարող հասկանալ, թե ի՞նչն էր դրդել նրանց այդ արարքին։

Զուգընկերները, ում որ դավաճանել էին, ասում էին, որ այժմ նրանց հավատքը մարդկանց նկատմամբ խափանված է։ «Իմ աշխարհը շուռ է եկել: Ես այլևս երբեք ոչ ոքի չեմ կարող վստահել», – այդ արտահայտությունը ես լսել բոլոր մարդկանցից, ում երբևէ դավաճանել էին։

Բայց իմ փորձը ցույց է տվել, որ եթե մարդիկ ուզում են պահպանել հարաբերությունները եւ տալ միմյանց երկրորդ հնարավորությունը, ապա ելքը միշտ էլ կգտնվի։ Առաջին հերթին անհրաժեշտ է գտնել եւ քննարկել անհավատարմության պատճառը։ Ահա ամենատարածվածները՝ ըստ իմ դիտարկումների:

 

1. Գայթակղության զոհ

Հեշտ չէ դիմակայել, երբ գրավիչ գեղեցիկ տղամարդը կամ կինը ուշադրություն է դարձնում ձեզ վրա։ Միգուցե ձեր զուգընկերը դարձել է մի անձի զոհ, որի ապրելակերպն են կարճաժամկետ սիրավեպերը։ Նման մարդիկ այս կերպով են հագեցնում իրենց ծարավը և գտնում իրենց գրավչության համոզիչ ապացույցները:

 

Միգուցե ձեր զուգընկերը դարձել է մի անձի զոհ, որի ապրելակերպն են կարճաժամկետ սիրավեպերը։

Ոչ մի դեպքում չեմ արդարացնում նման վարքը եւ չեն փորձում է նսեմացնել դավաճանողի մեղավորության աստիճանը։ Որպես հոգեվերլուծաբան, ես պարզապես նշում եմ այն փաստը, որ դա տարածված երևույթ է: Կան մարդիկ, ովքեր կարող են հերոսաբար մերժել հաճոյախոսությունները և սիրահետումները։ Իսկ մյուսները խոցելի են այդպիսի վերաբերմունքի հանդեպ։ Նրանք ներքաշվում են այդ «գայթակղողի» խաղի մեջ եւ չեն կարողանում կանգնել ժամանակին։

2. Վերջին հնարավորությունը

Որքան ավելի ենք մեծանում, այնքան ավելի հաճախ ենք ետ նայում և հարցնում, թե արդյո՞ք մենք բաց չենք թողել կյանքում կարևոր ինչ – որ բան։ Լրացնելով որոշ դատարկություն՝ մենք սկսում ենք փնտրել նոր փորձառություններ։ Ոմանց համար, դա հետաքրքիր հոբբին է, ճամփորդությունը կամ մեկ այլ կրթություն:

Մյուսները փորձում են լրացնել բացթողումները սեռական բնագավառում։ Օրինակ, մի կին, ով վաղ է ամուսնացել, հանկարծ գիտակցում է, որ իր կյանքում այլեւս այլ տղամարդիկ չեն լինելու, եւ դա վախեցնում նրան։ 40 անց տղամարդիկ հաճախ են ունենում սիրավեպեր երիտասարդ աղջիկների հետ, որպեսզի նորից վերապրեն զգացմունքների այն մրրիկը, որը կար նրանց փորձառության մեջ 20 տարի առաջ:

 

3. Եսասիրություն

Որոշ մարդիկ տարիքի հետ միասին դառնում են այնքան եսասեր, որ հանկարծ որոշում են, որ այլևս չեն կարող ապրել ըստ կանոնների։ Նրանք չեն գիտակցում, որ իրենց դավաճանությունը կարող է վնասել կամ նեղացնել սիրելի մարդուն։ Նրանք մտահոգված են միայն իրենցով եւ իրենց սեփական հաճույքներով։

Մեծամասամբ նման դեպքեր լինում են այն զույգերի մոտ, ում զուգընկերներից մեկը դարձել է ավելի հաջողակ բիզնեսում կամ աշխատանքի մեջ։ Հանդիպման պահից ի վեր «ուժերի հավասարակշռությունը» փոխվել է և զուգընկերներից մեկը սկսում է մտածել, որ այլեւս պարտավոր չէ պահել հավատարմության խոստումը:

4. Հարաբերությունների ճգնաժամ

Երբեմն, դավաճանությունը զուգընկերներից մեկին թվում է ամենապարզ եւ առավել տրամաբանական ճանապարհը վերջ տալ իրենցը սպառած հարաբերություններին։ Օրինակ, զույգը երկար ժամանակ օտարացած է, նրանք խոսելու ոչինչ չունեն միմյանց հետ, եւ նրանք չեն բավարարում միմյանց անկողնում, բայց չեն բաժանվում հանուն երեխաների, կամ որոշ այլ պատճառներով:

Այնուհետեւ դավաճանությունը, որի մասին իմանում է զուգընկերը դառնում է ելք այս իրավիճակից։ Երբեմն այս իրադարձությունների տրամաբանությունը տեղի է ունենում, նույնիսկ անգիտակցաբար:

 

5. Դավաճանությունը, որպես հակաընկճվածություն

Բավականին տարածված դեպք է իմ պրակտիկայում: Փորձելով բարձրացնել իր տրամադրությունը եւ փախչել առօրյա «աշխատանքից -տուն» հասկացողությունից՝ զուընկերներից մեկը սկսում է վարել գաղտնի կյանք։

 

Երբեմն, դավաճանությունը զուգընկերներից մեկին թվում է ամենապարզ եւ առավել տրամաբանական ճանապարհը վերջ տալ իրենցը սպառած հարաբերություններին։

Թաքցնելու և հետքերը ծածկելու անհրաժեշտությունը, լրտես հաղորդագրությունները, գիշերային զանգերը, բռնվելու ռիսկը եւ բացահայտման վախը, – այս ամենը ազատ է արձակում ադրենալինը, եւ կյանքը սկսում է կրկին խաղալ վառ գույներով: Թեև, իմ կարծիքով, դեպրեսիայից բուժումն վերլուծաբանի մոտ այս դեպքում կարժենա բոլոր առումներով ավելի քիչ:

 

6. Ինքնագնահատականը բարձրացնելու մեթոդ

Նույնիսկ առավել վստահ մարդիկ կարիք ունեն իրենց սեփական գրավչության եւ յուրահատկության հաստատման մեջ։ Այնպես որ, մի փոքր սիրավեպի հետևանքով կինը զգում է ուժերի աճ և գիտակցում է, որ դեռ գրավիչ և ցանկալի է: Սակայն, այն կարող է դեռ սիրում է իր ամուսնուն. Սրանից խուսափելու համար, փորձեք անել առավել անկեղծ հաճոյախոսություններ ձեր զուգընկերոջը՝ նշելով իր հաջողությունները եւ նվաճումները:

7. Վիրավորանքը արտահայտելու միջոց

Բոլորս հակված ենք զայրացնել և վիրավորել զուգընկերոջը։ «Դու երբեք չես լսում, թե ինչ եմ ասում ես», – վշտանում է կինը եւ գտնում է մխիթարություն սիրեկանի գրկում, ով պատրաստ է լսել նրան եւ աջակցել։ «Դու ամբողջ ժամանակդ տրամադրում ես երեխաներին եւ մոռանում ես իմ մասին», – ասում է ամուսինը և գնում սիրուհու մոտ, որը կարող է անցկացնել իր հետ բոլոր երեկոները:

Փոքր դժգոհությունները հակված են աճելու փոխադարձ անբավարարվածության։ Եվ սա ուղիղ ճանապարհ է, որ զուգընկերներից մեկը կփնտրի երջանկություն, ըմբռնում եւ սփոփանք մեկ այլ

տեղ։ Սրանից խուսափելու համար դարձրեք կանոն շաբաթը մեկ անգամ քնելուց առաջ իրականացնել հոգեթերապևտիկ անկեղծ զրույցներ «Արդյո՞ք վիրավորել եմ քեզ․․․» թեմայով։

 

Փորձագետ`Բարբարա Գրինբերգ – Հոգեբանական գիտությունների դոկտոր, երեխաների, դեռահասների եւ ընտանեկան խորհրդական:

Աղբյուր

Загрузка...
Tags

Related Articles